Zespół Downa. W kierunku zmian. - 2010-07-16 17:53:31

„ZESPÓŁ DOWNA. W KIERUNKU ZMIAN."

Kraków, 28-29 września 2010r. Hotel Europejski, ul. Lubicz 5.

Międzynarodowa konferencja organizowana przez „Stowarzyszenie Graal ."

Czym jest zespół Downa wie prawie każdy. Znamy charakterystyczne objawy, potrafimy nieomal bezbłędnie rozpoznać chorego na ulicy. Mimo faktu, że w ostatnich latach ludzi z zespołem Downa widać coraz częściej na ulicach i w miejscach publicznych, wciąż są źródłem niezdrowej sensacji i pejoratywnych skojarzeń.

Przez swój charakterystyczny wygląd i niekonwencjonalne zachowania wzbudzają niechęć, litość, a często nawet agresję. Automatycznie zakłada się, ze jako osoby z ograniczoną sprawnością intelektualną nadają się tylko do szkół specjalnych i właściwie nie ma przed nimi żadnej przyszłości.

Czy tak być musi? Jak wygląda to w innych państwach? Czy rzeczywiście cierpiący na zespół Downa muszą  żyć na marginesie społeczeństwa?

Być może inne spojrzenie na problem kształcenia i socjalizacji osób z zespołem Downa przedstawią nam prelegenci którzy przybędą we wrześniu do Krakowa na międzynarodową konferencję poświęconą temu problemowi. Okazuje się bowiem, ze w innych krajach a szczególnie w Stanach Zjednoczonych  zupełnie inaczej postrzega  się tych ludzi, starając się wykorzystać potencjał i możliwości w nich drzemiące. Opracowano szereg nowatorskich metod z zakresu kształcenia i aktywizacji chorych z zespołem Downa pozwalających na ich czynne uczestnictwo w życiu społecznym już od najmłodszych lat. Dzięki temu mogą oni skończyć szkołę (niekoniecznie specjalną), a czasami nawet studia wyższe!

Wyjątkowym  gościem konferencji będzie Don Foster Rettberg - 33 letni mężczyzna z zespołem Downa, który dzięki olbrzymiej determinacji rodziców i zastosowaniu kompleksowych metod kształcenia od wieku dziecięcego, ukończył college i od 12 lat pracuje na etacie w państwowym  przedsiębiorstwie! Poza tym podróżuje, ma przyjaciół, mnóstwo zainteresowań i prowadzi normalne życie.

Być może ten przykład, nawet bardziej niż naukowe dyskusje przemówi do wyobraźni  i zachęci do innego spojrzenia na ludzi dotkniętych zespołem Downa. Ludzi którzy może uczą się trochę wolniej, ale mają w sobie ogromne pokłady optymizmu, radości i bardzo chcą być potrzebni. A jeśli da im się szansę - bardzo poważnie traktują swoje obowiązki.  Należy mieć nadzieję, że i u nas dojdzie kiedyś do tak korzystnych przemian w tej dziedzinie.