Wprowadzenie:

Pojęcie reumatoidalnego zapalenia stawów wprowadził do medycyny w 1892 r. Alfred Baring Garrod. Reumatoidalne zapalenie stawów (rzs) jest najczęstszą układową zapalną chorobą tkanki łącznej (1% dorosłej populacji). Jest to przewlekła, immunologicznie zależna, zapalna choroba, charakteryzująca się niespecyficznym zapaleniem symetrycznych stawów, występowaniem zmian pozastawowych oraz powikłań układowych. Prowadzi do niepełnosprawności, nierzadko kalectwa. W etiopatogenezie rzs należy uwzględnić czynniki genetyczne, środowiskowe oraz zaburzenia immunologiczne.

Inicjacja i podtrzymanie choroby związane jest z zaburzeniem odpowiedzi immunologicznej na nieznany antygen u osoby genetycznie predysponowanej. Istotną rolę odgrywa sieć cytokin prozapalnych wpływających na metabolizm tkanki kostnej i chrząstkę. Częstość występowania rzs w różnych populacjach wynosi 0,5-2%. Choroba występuje w różnym wieku. Kobiety chorują trzykrotnie częściej niż mężczyźni. Choroba zaczyna się najczęściej obrzękiem, bolesnością i sztywnością poranną stawów rąk. U około 70% chorych stwierdza się w surowicy czynnik reumatoidalny klasy IgM (postaci serologicznie dodatnie), pozostałe przypadki określa się jako serologicznie ujemne. W późniejszym okresie proces zapalny może dotyczyć wszystkich stawów obwodowych, a także szyjnego odcinka kręgosłupa. Reumatoidalne zapalenie stawów w sposób nieuchronny prowadzi do upośledzenia sprawności chorych, kalectwa, wpływa również niekorzystnie na długość życia chorych. Objawy pozastawowe u chorych na rzs związane są zarówno z przebiegiem choroby, jak i ze stosowanymi lekami.

Objawy:

Rozpoznanie:

Leczenie:

Rehabilitacja:

Dieta: