STAWIAJ OSOBĘ NA PIERWSZYM MIEJSCU. Mów „osoba niepełnosprawna”
a nie „niepełnosprawny”, „osoby niepełnosprawne” a nie „niepełnosprawni”. Jeśli chodzi
o konkretne formy niepełnosprawności, bezpiecznie jest mówić „osoba z zespołem
Tourette’a” lub „osoba z porażeniem mózgowym”. Zdarza się jednak, że poszczególne
osoby mają swoje własne preferencje, dlatego jeśli nie masz pewności, jakich słów
używać – zapytaj.
Unikaj przestarzałych określeń takich jak „upośledzony” czy „kaleka”. Pamiętaj też,
że wiele osób niepełnosprawnych nie lubi żargonowych, eufemistycznych określeń typu
„inwalida narządu ruchu” czy „sprawny inaczej”.
Zamiast „przykuty do wózka inwalidzkiego” mów „osoba korzystająca z wózka”. Wózek
umożliwia osobie niepełnosprawnej poruszanie się i pełne uczestnictwo w życiu
społecznym, jest więc elementem wyzwalającym a nie „przykuwającym”.
Unikaj negatywnych określeń w stylu „cierpiący” czy „chory”, mów „osoba z AIDS” zamiast
„osoba cierpiąca na AIDS” czy „osoba chora na AIDS”.
Rozmawiając z osobami niepełnosprawnymi można swobodnie używać wyrażeń
idiomatycznych. Całkowicie dopuszczalne jest żegnanie się z osobą niewidomą słowami
„dobrze było cię widzieć” albo „do zobaczenia”, gdyż niepełnosprawni sami często
używają tego typu wyrażeń.
Osoby niesłyszące komunikują się między sobą za pomocą języka migowego, uważając
się za członków mniejszości kulturowej i językowej. Nazywają siebie osobami
Niesłyszącymi przez duże N, a określenie „głuchy” może być dla tych osób obraźliwe.
Niektórzy mogą nie mieć nic przeciwko niemu, ale bezpieczniej jest określać osoby,
które częściowo utraciły słuch, lecz używają języka migowego, jako „niedosłyszące”
a osoby ze znaczną utratą słuchu jako Niesłyszące lub niesłyszące.